Tussenstand.

Mijn meisje ligt lekker naast me te spelen met haar playmobiel. Kleinschalig hebben we het alvast gevierd maar er is groots uitgepakt. En terecht. Vandaag alvast de kaarsjes geblazen van 2 mooie taarten speciaal voor haar gemaakt. Morgenochtend zing ik alleen met en voor Yuna. En openen we al jullie kaarten ;-). En in de middag hopelijk naar huis en weer verder met vieren. 

Maar even over afgelopen week. De hele week heb ik mijzelf voorbereid op "het" telefoontje met de uitslag van het pathologisch onderzoek. Dat telefoontje kwam niet. Ook had ik me voorgenomen het gesprek niet aan te gaan als het op vrijdag zou komen. Ik wil er zijn voor Yuna en wat nu niet weet, deert ook niet. Dan maar na haar verjaardag en na de kuur. 

Vrolijk liep ik de kamer uit met Yuna een ijsje te gaan eten. We botste alleen tegen de oncoloog op. Shit. Ijsje moet dan even wachten. 

De onocoloog klonk vrolijk dus mijn voornemens zette ik overboord. Kamertje in en daar kwam the bullet. Catch. Kort door de bocht en recht door zee werd en (wel medelevend en lief) verteld dat de 90% respons op de chemo niet is gehaald. Kut. Shit. En daar zit je dan. Met een gegeven waaraan je geen drol kan veranderen. 

Voor de duidelijkheid; als je een 90% of meer score hebt dan heb je bij osteosarcoom zeg 75 a 85% kans op overleving of dus geen terugkeer. Misschien nog wel meer. 

Alles daar beneden laat je kans zakken naar zeg 50%. En dat is nu dus het feit. 

Wat kan je ermee? Helemaal niks. 

Weten dat je hier met je staart tussen je benen het pand verlaat als de chemo sessies ten einde komen in plaats van een vlag uit te hangen. Weten dat de angst dagelijks zal blijven de aankomende jaren. Dag in dag uit. 

Maar zou het anders zijn bij een goede respons? Wellicht iets meer zelfverzekerd maar toch......

Toch blijven wij gaan voor overwinning en kunnen en mogen en laten we de moed niet zakken. No f***ing way dat die kanker ons eronder krijgt of ons meisje het leven afneemt. Never!

Wij gaan eens heel goed bedenken hoe en waar ons leven hierna zal worden voortgezet. Wat wordt de invullling? Waar? En hoe?

Eerst morgen wederom genieten van Yuna. Of dit nu in het ziekenhuis is of elders....met 100 man of samen....jarig zijn pakt ook die kut ziekte ons niet af. Yuna rules! Misschien wel de meest intense verjaardag die een moeder met een kind kan hebben. 

Yuna......I love you!!

En Berend.......je hebt zooooo enorm gelijk.....fuck the statistics!!