Hulplijn 3

Hey hey, 

Ik ben er weer. Ditmaal met de inschakeling van mijn 3e hulplijn. Daarna zijn ze op maar hoop ze ook niet meer nodig te hebben. 

De eerst keer was de vraag aan jullie Yuna post te sturen met de aanvang van de chemo. De tweede maal was dezelfde vraag maar dan voor haar operatie. 

Nu toch weer dezelfde vraag en ditmaal om haar 8e verjaardag. 

Velen van jullie weten dat Yuna maandag aanstaande jarig is. Voor haar een enorme teleurstelling om dan in het ziekenhuis te zijn. Juist nu omdat er geen plek is op de afdeling is er een dag geschoven waardoor we van vrijdagmiddag tm maandagmiddag opgenomen liggen. Wie weet een dag langer als haar waardes niet goed zijn. Dus het vieren in de klas, met vrienden en familie, alles schuift op. En dan maar zien of ze zich okee zal voelen. 

Natuurlijk laten wij haar echt niet ongemerkt jarig zijn en komen die feestjes er. Maar voor nu is mijn vraag Yuna weer te helpen aan de aandacht due elk kind verdient. Dus aub, stuur weer kaartjes naar het Amc. Het openen van de post is toch iets magisch voor haar. Al die lieve woorden en mooie kaarten doen haar telkens zo goed! Overigens bewaren we elk ding wat is opgestuurd, groot of klein. Later zullen we eens zien wat we kunnen doen met de verzameling kaarten. 

Het adres nog een keer:

AMc

Afdeling F8 Zuid

Tav Yuna van der Meer

Meiberglaan 9

1105 AZ Amsterdam

Of anders ons thuis adres. 

Bedankt alvast! Ik weet dat jullie altijd gretig helpen!

Verder gaat het goed thuis! Zo relaxed even samen te zijn. Elke nacht slaapt er een klein meisje bij mij in bed. We maken er een schema met wie er aan de beurt is :-) Heerlijk om kleine lijfjes dichtbij je te hebben. 

Natuurlijk is er wel het gemis van Hans. Zaterdag komt hij weer thuis en lost ie mij direct af voor 1 nacht. Kan ik met de meiden naar de sint intocht. Yuna wil dat ik zondag weer bij haar slaap dus dan doe ik dat. Kan ik maandag mijn zangkunsten inzetten en papa even thuis zijn. Het zou toch wat zijn als we maandag echt naar huis kunnen en ik ook weer eens naast mijn andere liefde kan liggen. Zal gek zijn mijn man weer eens te zien!

Helaas voor korte duur want de kuur begint wellicht weer snel erna en na sinterklaas moet Hans weer 2 weken weg. Maar wij kunnen dat. Wij zijn sterk!

De meisjes zijn ook allemaal beresterk maar aan alles is te merken dat de afgelopen weken net te heftig zijn geweest. Ik te lang weg, yuna te lang weg en nu ook onze man in huis weg. 

Indytje hangt elke morgen aan mijn been en wil school niet in. Als ze er eenmaal is dan gaat het wel. Demi die weer overal naartoe getild wil worden. 

Mijn ouders hebben gezorgd voor super veel vervanging en geven de stabilliteit. Dat waardeer ik enorm! Toch is het moeilijk te zien wat het met je hele gezin doet. Maar.....ook daarmee....als we gaan zitten kniezen kom je helemaal nergens. Je kan in zo een situatie maar 1 ding doen en dat is positief zijn. Inspelen op de vraag en aandacht en genieten. Van alles!

Intussen speelt er ook door ons hoofd dat we de uitslag van de patholoog elk moment kunnen horen. Als ik Hans voor de gezelligheid bel moet ie eerst 6 minuten bijkomen voor ie weer beseft dat ik echt zomaar bel. Het speelt bij hem meer dan bij mij. Ik snap het. Hij is ver weg. Ik wil het ook weten maar het is een gegeven. Een gegeven waar we nog steeds niks anders mee kunnen dan dat we nu doen. Positief blijven en gaan naar beterschap. Of die kans nu 90% is of 30%, wij zitten bij de survivors. Klaar uit. 

Terwijl ik deze woorden allemaal opschrijf krijg ik een draai in mijn buik. Het is allemaal makkelijker gezegd dan gedaan. Als je stilstaat wat die kanker en die chemo allemaal kapot maakt dan is het veel. Maar ik kan er mag er niet teveel aan denken. Ik ben op dit moment de man en de vrouw in huis voor de meisjes. Hun bescherming die warmte en vertrouwen geeft. Als zij mijn zwakte voelen is het einde zoek. 

Maar eerlijk; bijna de hele week voel ik me ook echt sterk. Bij de pakken neerzitten heb ik nooit gedaan. 

Nog even over Yuna.

Ze is maandag naar school geweest en werd daar door de hele school onthaald in een erehaag. Aan 2 kanten stonden rijen kinderen. Yuna werd door Indy in haar rolstoel er doorheen geduwd. Het was heel hartverwarmend en mooi!

Deze week donderdag en vrijdag ochtend nog een paar uur naar school. 

Ik kijk net in haar mond en zie een blaar. Zachtjes ondergaat ze dus weer de pijn. 

Eten zit er niet meer bij de laatste dagen. Toch lacht ze niet minder. Juist meer als ze thuis is!

De wond ziet er mooi uit. Ze wil zoooo graag lopen met haar looprek, de krullen en/of haar prothese. Ze wil door! En ze heeft gelijk! Maar ze mag nog niet. Ze zijn nog voorzichtig omdat het revalideren weer met stapjes moet worden opgebouwd. Alleen of ik haar helemaal kan tegenhouden?? I'll keep my mouth shut :-)

Nog even over de run for hope. Maar liefst een dikke 1000 foto's ontvangen van iedereen die er voor Yuna liep. Met dank aan Mita voor de prachtige plaatjes. En dank nogmaals aan iedereen die heeft gelopen voor Yuna. Het gaf echt een kick om te beseffen dat er zoveel mensen voor haar liepen. 

En dan sluit ik toch weer af met een bedankje aan iedereen. Jullie zijn zo geweldig. De telefoon staat roodgloeiend, de smsen en mails blijven binnen stromen en maar een enkele keer reageer ik. Normaal was ik zo open naar alles en iedereen. Ik beloof, dat komt terug in quadraat. Nu beseffen dat wij vooral  nemen in plaats van geven is tegen mijn natuur in. Toch kan ik nu niet anders. De wereld blijft groot en jullie zitten stuk voor stuk in mijn hoofd maar praten kan ik nu niet. De focus is op thuis. En in de avond, als alle meisjes slapen is er weer ruimte in mijn hoofd voor jullie. Maar geloof en ik weet dat de meeste van jullie het ook weten, dat ik eens een verjaardag vergeet, soms afspreek maak maar niet nakom is geen onwil. Het loopt nu eenmaal soms anders. Toch zie ik dat zelfs mijn social life weer een heel klein beetje in een lift zit :-)

Een enkele keer een vriendin bellen, een bezoekje her of der, een praatje over niks en zelfs de stad van Haarlem om weer even aan een neut te zitten is mogelijk geweest. De tijd dat ik ook weer bel komt. Dat ik ook weer aan andere denk volgt. En ik weet 't, ik doe het nog steeds wel maar zo nu en dan. En dat terwijl het zoveel malen meer was. 

Anyway, genoeg excuses nu! Toch??!

Ik meen het oprecht!

Tot snel weer en vergeet vooral niet de kaarten te sturen! Mijn dank is groot!

Xxx