Studiedag betekent de kids thuis. Wat ben ik dankbaar dat de studiedag vandaag is! Ik voel me rijk. Heel rijk. Ons bed is omgetoverd tot een zuurstok roze paradijs met daarin 3 parels. Hans is in Amerika maar zijn plek in de slaapkamer is opgevuld door mijn meest waardevolle bezit. Ze hebben vannacht alle 3 bij mij geslapen en dat blijft nog even zo.
Waar zal ik beginnen? Ik heb jullie verwaarloosd. Jullie en mezelf. Ik merk dat mijn leven in en om het ziekenhuis draaide. Het kon niet anders. Yuna haar tijd van de operatie duurde 4 weken en dan laat je haar als moeder niet veel alleen. Sindsdien heeft ze 3 kuren gehad waarbij Hans en ik de tijd hebben verdeeld bij haar. Alleen is Hans ook 2 weken naar Amerika geweest en is hij daar nu weer voor 2 weken en dan komt er toch veel op mij (en mijn moeder, mam....ik hou van jou!!!) aan. Ik kan het hebben maar moet ik mezelf even in 8 nemen. Ik ben verziekenhuisd! Op zich niet erg want ga na wat het met mijn prinses doet. Daarover zo meer. Maar tussen de muren zitten is niks voor mij. Gelukkig is het bijna vakantie tijd. Als het even meezit is Yuna met kerst en oud en nieuw thuis en kuurt ze ervoor en erna. In die tijd ga ik een paar dagen weg met de meisjes en hopelijk in gezelschap van lieve en dierbare vriendjes. We zien wel hoe het loopt maar als het even meezit zoeken we de sneeuw op. Zo kan ik volop intens moeder zijn van de andere 2 en als Hans in januari weer moet reizen dan kunnen de andere 2 het ook weer hebben als ik bij Yuna wil of moet zijn.
Je leest het dus al tussen de regels door. Het is voor iedereen té veel en té heftig geweest. Té lange periodes zonder elkaar. We hadden weinig behoefte aan anderen omdat de focus nu eenmaal op thuis ligt. Maar dat is totaal niet hoe wij zijn en je anders voordoen dan je bent breekt op. En dus gaan we weer lekker sociaal doen. Met elkaar maar ook met jullie!
Maar goed....nog even over wat er allemaal is gebeurd. De eerste 2 kuren na de operatie zijn redelijk gegaan. Dat ze veel moet verwerken en we daar volop mee aan de slag gaan moge duidelijk zijn. Ze verloor een deel van haar lijf en vervolgens is het ingewikkeld je plek weer te vinden in deze wereld. Alleen rechtop staan is nog een no go, met krukken lopen kan ze nog niet en de prothese aantrekken en ermee weg lopen dat is niet hoe het werkt. Alles moet weer worden opgebouwd. Je moet veel en kan weinig. Dan nog je energie die ver te vinden is. En ook zij heeft last van het ziekenhuis syndroom. Wat erg je kind zo te zien veranderen naar een depressief kind die niet weet wat ze met zichzelf aan moet. Af en toe krijg je haar uit haar dalletje. Maar over het algemeen vindt ze iedereen in het ziekenhuis stom. Verder is niks om te doen leuk en kruipt ze in een volledig dal. Ik laat haar meestal ook maar. Ik word af en toe ook debiel van de hoeveelheid mensen die op een dag je kamer daar inlopen. En dat zonder bezoek!
De omslag komt zodra ze thuis is. Dan knapt ze op en speelt ze weer zodra ze niet misselijk is. Haar fantasie krijgt dan weer de vrije loop en haar zusjes worden door haar vermaakt. En dat hou ik me voor. Ik weet dat we dadelijk (en ook nu) werk aan de winkel hebben maar zolang zij en ook de andere meisjes laten zien dat er ook nog veel leuke dingen zijn dan komt het goed. Positief blijven!
Over haar orthopeed praat ze ronduit. Niet daar maar vooral al ze thuis is. Ook nu ligt ze met de fysio te oefenen en vraagt ze of hij al weet dat ze beetjes kan bewegen. Ik vind het mooi ze zien dat zij juist waarde hecht aan degene die haar ook heeft ontdaan van een stuk been. Hoe klein ook, zij ziet het ook in als een bijzonder persoon die haar tumor uit haar lijf heeft gehaald. Haar beter maakt is hoe zij het ziet.
De derde kuur heeft afgelopen donderdag tm zaterdag gelopen. Op het moment dat we naar huis zouden gaan merkte we wederom koorts bij Yuna. Zekerheid voor alles en ze is tot gisteren in het ziekenhuis gebleven. Nu zijn we thuis en ik hou haar goed in de gaten. Ze is misselijk en heel moe. Logisch. Deze kuur brengt haar bloedwaardes naar beneden. De vorige 2 kuren van deze soort kreeg zij koorts en op het moment dat dat zo is ga je naar het ziekenhuis en krijg je 5 dgn antibiotica. Ik hoop dat deze keer de koorts wegblijft en we hier kunnen blijven.
Dan nog iets over mijn vriendinnetje.
De dag dat wij vernamen hoe Yuna haar respons op de chemo is geweest, is de dag dat mijn lieve vriendinnetje te horen kreeg dat ze non hodgkin heeft. Juist mijn vriendinnetje die ik het langste in mijn leven heb als vriendinnetje. Juist zij die er door dik en dun voor Yuna is. Haar moeder net zo goed. En dan nu komen zij in net zo een verschrikkelijke situatie als wij. De angst van wat komen gaat en de pijn als moeder je kind zo te zien. Ik snap het leven soms voor geen fuck.
Lau, ik ben er voor jou, je meisjes en voor Geor. Jij en ook Yuna komen hier doorheen en gvd wat gaan we na deze klote tijd nóg intenser genieten van het leven en elkaar. Ik kan jullie maar 1 ding meegeven maar dat moet je ondervinden. Ik begon deze strijd in shock en dacht aan de dood. Inmiddels ben ik de opper machtigste tot en over haar ziekte geworden en er is fucking niemand die mijn kind of ons geluk voor de dag maar ook voor de toekomst zal afpakken. Ik wil dus zeggen; blijf positief. Geniet en maak van elke shit maar een mooi kunstwerk. Geloof in de toekomst en die toekomst begint elke dag. Ook bij narigheid!
Jullie kunnen dat!
Zo. En dan ga ik nu afsluiten om Mariek te bedanken dat ze vAnuit Singapore naar mij is toegekomen om er even te zijn. Het was zo fijn en heeft mij weer doen beseffen dat mensen om je heen nodig blijven. Ik kruip weer uit mijn holletje!
De 20e december hebben we een feestje met wat mensen uit Singapore en Nl (ik ben niet snel dit x maar uitnodiging volgt nog hoor!) Het is de dag waarop onze kleine meid 3 jaar wordt maar het feestje is voor alle 3 onze liefjes. We kijken uit naar die gezelligheid!
Dank ook nog allemaal en iedereen weer voor de overload aan kaarten en steun vanaf Yuna haar verjaardag tot aan nu. Jullie zijn werkelijk van waarde. Als we dat niet zouden hebben werd het wereldje (door eigen toedoen) soms wel heel klein.
We hebben nu precies nog de helft van het aantal chemo's te gaan. De periode is als het goed is wel korter omdat er geen (geplande!) operatie plaats vindt. Ik zal jullie weer vaker op de hoogte houden.
Ik hoop dat Yuna ook nu en dan naar school kan gaan maar ik zie aan haar dat het veel energie kost. We zullen zien.
Vrijdag aanstaande staat er een hartfilmpje en een gehoortest op de planning. We gaan er vanuit dat de chemo nog niets heeft beschadigd.
Zo. En nu aankleden en genieten met de meiden! Xxxx
Geen opmerkingen:
Een reactie posten