Blij? Nope.

Ik lig in bad en ben gesloopt. Zo overladen met liefde maar eveneens daardoor zo gebroken. Ik begrijp het niet. Ik vat het niet. Waarom? Waarom? Waar moest ons gezin wat elke minuut van de dag genoot van elkaar dit meemaken? Waarom dan niet ik maar mijn meisje van toen 7 jaar oud? Waarom worden de lieverds door kanker (tijdelijk) uit elkaar gerukt? Ik keek gisteren foto's terug van nog geen 8 maanden geleden. Een bruine gloed, blonde haartjes en blauwe oogjes. Stralend. Alle 3 de meisjes. Happy. En nu? Nu maken we er het beste van. Proberen we intens te genieten en plukken de dag. Maar 1 meisje heeft geen stralende oogjes, allemaal geen bruine gloed en 1 geen haar. Geen been. Geen energie. Geen fut. Weinig blij. 

Ik kon het goed handelen en ook Yuna had zeker haar opleef momentjes. Dan kon ze echt genieten van haar speelgoed, haar zusjes, vrienden, muziek en ga zo door. Maar al 3 weken is ze op. Er is iets. Er is koorts. Boven de 39 graden als we haar geen paracetamol geven. En die koorts komt ergens vandaan. Zoveel onderzoeken, kweken, foto's en rambam zijn er gedaan en niets wordt er gevonden. We zouden het moeten vieren maar dat kan niet. Want de uitslag maakt Yuna niet blij. De uitslag maakt dat er niets gedaan wordt aan hoe zij zich voelt en de kuren indien mogelijk doorgaan. Tevens nog een aantal onderzoeken. Maar Yuna knapt er niet van op. De koorts verdwijnt niet. De pijn in haar been die sinds een week of 3 wel degelijk is veranderd en erger wordt, verdwijnt niet. Haar energie komt niet terug. En zij voelt zich alsof ze niet serieus wordt genomen want alles klopt toch? Ze huilt en vraagt me zo af en toe: "help me mama".....Imagine my feelings. 

Ik vraag me gek, denk me suf. Ik weet het niet. Het enige dat ik weet is dat dit niet veel langer zo door kan gaan. Er moet iets veranderen. Het feit dat wij genieten wanneer zij een half uur vrolijk praat vanuit haar bed of heel soms even speelt is belachelijk. Het feit dat zij daarna volledig kapot is en haar lijfje niet meer opgewarmd krijgt zonder 3 dekens is belachelijk. Het feit dat ze zich anders voelt, weet dat er iéts is maar kan niet zeggen wat....is belachelijk. 

Het leven in een wereld van en met een ziek kindje is al hels. Maar deze onzekerheid en niet kunnen werken naar een doel, niet kunnen oplossen of niet kunnen helpen is killing. 

Mijn moederhart breekt. 

Ik spreek nog niet over wat ik voel naar de andere 2 poppetjes toe. Dat komt een andere keer. 

Zo goed en zo kwaad als ik kan probeer ik thuis te blijven met Yuna. Maar ik trek het ook niet lang meer om toe te kijken en niks te doen. Dinsdag worden we weer verwacht in het AMC en ik kan je nu al vertellen.....dit zal anders lopen dan gepland. Ik zit niet langer achterover. Ik kan niet langer toezien hoe Yuna dit draagt. Mijn positiveit en liefde is wat sterk houdt. Vooruitzichten op goede dingen blijven houden. Maar soms is de toekomst nog té ver weg. Snap je wat ik bedoel? 3 maanden vooruit denken duurt te lang. Er moet iets gebeuren. En wel snel. Zodat mijn popje weer kan beseffen dat 3 maanden echt niet meer zo lang is. Dan is het kuren achter de rug. In de tussentijd hebben we echt nog wat leuke dingen staan maar met Yuna is dit nu onmogelijk. Een rit in de auto voelt als een marathon. Lopen naar de wc als 10 km in de Syberische kou. Alleen ons gezin om haar heen ervaart ze als het bijwonen van een concert. En heel soms....heel soms geniet ze. En nog doorstaat ze alles....

Ze is zo een kei. Het leven is oneerlijk. GRUWELIJK oneerlijk.

Laat er aub snel een wonder gebeuren en laat deze nare bijwerking/ onsteking/ chemokoorts of what the fuck het ook is weggaan of openbaren zodat we wat kunnen doen aub. Aub. Ik smeek voor mijn Yuna. :-(

Zo. Dank voor het luisteren naar mijn tirade. Ook ik ben soms minder sterk dan je denkt. Xx en tot snel.