Never a dull moment

Ik hou niet van blogs schrijven die niet leuk zijn. Ik meld dan drama en wat kunnen we daarmee? Het vervolg daarop vind ik veel leuker. Want dat zijn de momenten waarop er weer pieken zijn. Die vind ik veel cooler. Ik ben geen drama queen en Yuna ook niet. Maar okee, ook de downside hoort erbij. Dus ik zal het omschrijven. 

Afgelopen di en woe heeft ze vooral thuis liggen slapen. Hele dagen en hele nachten. Donderdag kreeg Yuna in de middag spontaan bloedneuzen die niet stopte en spuugde ze bloed. Als je naar haar keek dan was het een hoopje niks. We zijn naar het ziekenhuis gereden en ondanks dat de trombocyten 154 waren (redelijk normaal) heeft ze deze wel toegediend gekregen omdat de bloedingen niet zelf stopte. Ze heeft er weinig van gemerkt omdat ze zichzelf in haar bedje heeft genesteld en pas een beetje wakker werd toen we in de avond thuis aankwamen. Ineens had ik een moment een zingend meisje in de auto. Een kleine piek dus ik hoopte dat die voort zou zetten.

Vrijdagochtend moesten we weer bijtijds in het ziekenhuis zijn voor een filmpje van haar hart en een gehoortest. Dit is een check omdat de chemo die Yuna krijgt schade zou kunnen aanbrengen. 

Haar hart functioneert gelukkig nog naar behoren. 

De hoge tonen in haar gehoor zijn kennelijk aangetast. Wat dit als gevolg heeft (aanpassing kuur oid) dat vernemen we nog. 

Ook nog snel haar medicatie  en een prik in het ziekenhuis gehaald en zo waren we om 2 uur weer thuis. 

Weekend! De bloedneuzen bleven wel komen en gaan. Ondanks dat zijn we nog wel even naar Heemstede geweest. 

Zaterdag heeft mijn meissie weer de halve dag geslapen. Ik ben in de ochtend met Indy en Demi op pad geweest en afgesloten om de auto door de wasstraat ta gaan halen. Wel bizar eigenlijk dat dit de eerste keer was voor ze. In Singapore gebeurde dat niet (hoe wel dat zeg ik niet....schaam schaam) en dus nu door zo'n ding heen rijden was een hele happening! 

De middag hebben we doorgebracht met Lau en haar meiden en zijn we nog met zijn allen naar Ior het paard geweest. Dit allemaal kost haar wel bergen energie en regelmatig het bloeden stelpen behoorde erbij. 

En nu dus vandaag. Vandaag was de druppel. De koorts begon en ik heb nog even gewacht om te bellen maar als je Yuna zag dan wist je dat er geen ontkomen aan was. Wederom waren de bloedneuzen en het spugen van bloed zo heftig dat het dweilen is met de kraan open. Een wit meisje die niet meer kan praten van de blaren en pijn in haar mond. En dus weer genoeg reden om te bellen en een ritje naar het AMC.  Daar liggen we weer. Wederom heeft ze een zak trombo's gekregen en hangt er nu een zak bloed aan omdat ook haar hb waarde naar beneden de 5 is gezakt. 

Tussendoor moest er een nieuwe sonde worden geplaatst want deze kwam er thuis uit bij het overgeven. Ook krijgt ze extra vocht. 

Straks worden de antibiotica's gestart en zijn we dus zeker van een verblijf van 5 dagen.

Welkom kanker. Welkom chemo. 

En Yuna.....ze ondergaat het allemaal. Ze ligt het merendeel op apegapen maar als er iets moet gebeuren door een verpleegkundige of arts is ze in totale controle. Niet normaal. Bruut meisje. Ik hou van haar. 

Tegelijkertijd baal ik natuurlijk ook maar ik geef er niet aan toe. Ik was aan het wachten op dit moment. Ik wist dat het zou gaan komen. Daarom neem ik alles extra in mij op op de momenten dat we thuis zijn. Dat het normaal is. Maar wéér Indy en Demi achterlaten. Wéér niet met zijn allen thuis. Wéér zijn zij zonder papa of mama. Ik niet bij het kerstdiner van school om Indy weg te brengen. Uitdelen voor Demi haar verjaardag? Zingen aan haar bed? En dat is shit met een hoofdletter S. Ik moet creatief zijn en bedenken hoe ik dat wel ga meemaken. 

Ik heb Demi en Indy beloofd. Dit is de laatste keer voorlopig. 

Vrijdag komt Hans thuis, is Demi jarig en hopelijk Yuna klaar met de antibiotica. Vrijdag kerst vakantie en vrijdag feest. 

De 23e heb ik een week vakantie geboekt. Zoals het er nu uitziet kan Yuna ook even mee. Daarna komt mijn vriendinnetje met haar meisje. 

Hans doet de komende kuren. Ik tank bij met Indy en Demi. Alle aandacht naar deze dames en ook naar Yuna want ook zij moet kunnen genieten tussen de shit momenten door! 

Oud en nieuw vieren we thuis. 

En Hans en ik...je ziet het. Zeeën van tijd voor elkaar.....not! Maar husband is vrij tot 20 januari. Dus ik weet zeker, ook hij en ik komen weer aan elkaar toe.

Zie....never a dull moment. Ik kan nog meer details geven maar het geeft een aardig idee van hoe de downside van een ziek iemand impact heeft op het hele gezin. 

Dus boodschap van de dag: verspil geen moment van je leven door niet te genieten!

Allemaal een fijne week. Ik ga uitkijken naar het moment dat Yuna weer opknapt en in de tussentijd overlaad ik haar gewoon met liefde. Ik kijk uit naar de dag ik weer bij mijn lieffies thuis ben en dat het niet meer zo wordt als nu!

We houden contact ;-)