Op naar beter

Meisje......mijn meisje, ons meisje.......de knapste dochter om het feit wat jij allemaal doorstaat en het stilletjes ondergaat. Mennn wat houden wij gruwelijk maar dan ook gruwelijk veel van je (en meteen denk ik natuurlijk ook aan Indy en Demi......droppies we houden ook gruwelijk veel van jullie)! Maar nu even over jou....
Jij vroeg ons foto´s te maken en een verhaaltje te bewaren over hoe de dagen rondom de operatie gingen.. Dat hebben we gedaan.
Op zondag gingen we naar het ziekenhuis  en eigenlijk hoefden we weinig anders dan zorgen voor de juiste stabiele waardes op het glucose en insuline infuus ter voorbereiding op de operatie.
Jij hebt nog heerlijk geslapen tot half 8 maandagmorgen. Jij had je zenuwen duidelijk beter onder controle dan dat ik ze had.
Te vroeg reden we naar de ok, om 10 voor 8.  Super fijn! Liever dat dan wachten want dat moeten we vandaag al lang genoeg.
Vlak voor de operatiekamer moest je eigenlijk kiezen wie er mee mocht naar binnen maar jouw
orthopeed vond dat geen keuze en liet papa ook een pak aantrekken. Wat een relaxte vent is hij toch.
Met zijn allen in een smurfen pak hebben we je naar de operatietafel begeleid en daar kon je wel aan je koppie aflezen dat je toen wel heeeeel zenuwachtig was. Ik geef je geen ongelijk.
Nog net voor je in slap werd gebracht werd het je even teveel en liet je je traantjes gaan en rijkte je je armpjes uit naar papa om hem te omhelzen terwijl ik voor je zong. Pfffff....... je bent ons zoveel waard.
In slaap lieten wij je achter. Op naar het wachten tot we je weer konden zien. De tijd zijn we doorgekomen met voor ons uit te staren, met niksen en even met Syts die ons kwam afleiden.
Rond een uur of 3 kregen we een korte update vanuit de OK. Alles ging goed. Wat fijn!
Om iets voor 5-en werd je naar de kinder ic gereden en toen wij daarheen lopen zagen wij een heel groot bed met een heel klein meisje en een theedoek (?!) op haar hoofd voorbij komen. Jij! Onze meid! En toen besefte ik het.....die vuile kanker is nu je lijf uit. Weer op naar een volgende fase, op naar beter! Wat een emotie....
De minuten die we nog moesten wachten terwijl de verpleging jou installeerden leken uren en toen we doorkregen dat we naar je toe mochten leek het alsof we de hoofdprijs konden winnen als we zo snel mogelijk bij de finish waren. En geef ons eens ongelijk!
Daar lag je dan....volledig in de war van de narcose, zittend in bed en jij liet de orthopeed je been zien in plaats van andersom. Dat is grappig zou Demi zeggen! Weer bewees je dat jij zo een mega sterk meisje bent. Ongelooflijk wat heb ik respect voor jou.
Op dinsdag kon je rond een uur of 1 terug naar je kamer en hebben we in de middag je zussies even op bezoek gehad. Ook daar was jij alweer kadootjes onder je dekbed aan het verstoppen voor ze. Weer denkend aan een ander......
Daarna kakte je in. Deze avond verliep onrustig. Je kreeg het benauwd, je ging hoesten, je zuurstof zakte en je had moeite met ademen. De artsen hebben je nog even negekeken en hoorde een geborrel rechtsboven. Al dit kan te maken hebben met de operatie, wat ook zo is. Maar het feit dat je sondevoeding werd aangesloten en ik je insuline daarop aanpaste maar je in plaats van omhoog, omlaag ging met je suikers bedacht ik mij ineens dat je sonde wel eens in je longen zou kunnen liggen. Ik zou mijzelf niet zijn als we niet direct actie zouden nemen dus de sonde is gestopt. Bij controle uit je maag kregen we ook geen voeding teruggezogen. Er is een longfoto gemaakt waarop zij kennelijk niets vreemds zagen. Je kan mij nog meer vertellen maar die sonde zat echt verkeerd. Die avond kreeg je ook in no time 40 graden koorts en is er toch meer antibiotica in werking gezet. Daarna leek het rustiger te gaan, op je ademhaling na. Deze was heel langzaam.
Vandaag heb je weer een longfoto gehad ter controle omdat kennelijk rontgen soms achterloopt. Ik ben benieuwd naar de uitslag....
En topper als je bent heb je vandaag ook gekeken naar je wond. Eerst gillend met je handjes voor je oogjes en roepen dat je niet kijkt.  Vervolgens toen het verband eraf was toch stiekem kijken. Tot nu toe is ziet het er goed uit! Je bent zo mooi!
Ook heb je oefeningen gedaan met je beentje onder begeleiding. Uiteraard allemaal nog op bed want je ligt nog aan een ruggeprik om je pijn onder controle te houden.
Mega, mega, mega Yuna....mega meis.......mijn dochter. Onze dochter. En wat voor 1. We hebben
nog een lange weg te gaan maar jij kan het. Wij kunnen het. Weet dat we zo gruwelijk veel van jou
houden YUNA. OUR GIRL! xxxxx mama en papa

Wederom.............iedereen namens Yuna en onszelf zo mega bedankt voor alle steun op welke manier dan ook. Elke dag stromen de kaarten binnen, vliegen de smsjes om onze oren, worden pakketjes over de hele wereld verzonden, horen we warme woorden in een mail, ballonnen met lieve groeten, krijgen we prachtige zelf gemaakte tekeningen van kinderen,  boekwerken van de nieuwe school die onbetaalbaar zijn en ga zo maar door. Yuna verdient al die aandacht gewoon ook maar het is super om te zien dat jullie haar dat geven. DANK JULLIE WEL!

De update is wat later dan gehoopt maar de zorg voor Yuna is momenteel heel intens waardoor er weinig tijd overblijft om te schrijven. Weet wel dat wij ook continue aan jullie denken!