Toekomst

De keuze is gemaakt, de beslissing staat vast en de datum is gepland. We kunnen niet meer terug.

Vanmorgen zijn we met Yuna naar het AMC gereden voor een gesprek met de revalidatie arts en de orthopeed. Yuna vond het allemaal wat saai en langdradig. Al het gepraat doet haar niet veel. Het werd alleen maar pijnlijker om te horen dat ze met haar eigen beentje eigenlijk niks zou kunnen, de kansen die er allemaal niet zouden zijn etc etc. Ze werd heel weemoedig. Tot ze haar eigen zaken duidelijk kon maken. Tot ze de prothese kon zien van een andere jongen. Toen ineens bloeide ze op. Dat ding was eigenlijk zo lelijk nog niet. En toen ze de gymzaal zag waar de fysiotherapeut de revalidaties uitvoert zag je haar ook weer kind worden. Actie! Hoop! Volgende fase!

Met het nep been onder de arm vertrokken we met de revalidatie arts naar de orthopeed waar Yuna grappend naar binnen ging met het nieuwe been voor haar oude been. Wat is ze toch een heerlijk kind! Aldaar werd ons nogmaals duidelijk dat er eigenlijk geen keuze is. Een meegroei prothese is er niet in haar maat dus zou het custom made moeten worden. Met maar een klein stukje waaraan de arts het zou kunnen bevestigen is het een groot risico. En dan de spieren die in haar bovenbeen niet in tact kunnen blijven. Kortom....een keuze dat eigenlijk geen keuze was maar toch ook wel want Yuna heeft zelf de keuze gemaakt voor een prothese. Natuurlijk is ze ook verdrietig, steekt de twijfel weer op en zegt ze dat ze weer moet nadenken.  Maar het volgende moment staat ze met 1 been naar achteren gebogen om te oefenen op krukken te lopen die we alvast bij de thuishulp hebben gehaald.

Een keuze dus waar we allemaal achter staan. Een keuze die moet. Een keuze omdat we haar willen houden en omdat zij weer kind moet kunnen zijn. Dat is waarvoor we gaan. En daaruit was dus eigenlijk dan nog de beste optie. Een beste keuze dus die geen keuze is.

Angst maar ook heel veel kracht is wat ik voel. Kracht om Yuna te helpen haar weer zo mobiel, zeker en sterk te maken. Angst voor hierna.. Angst dat je als bedankje van deze kut kanker over een maand te horen zal krijgen dat er nog levende cellen gevonden zijn. dat je nog langer en anders moet kuren dan we nu denken. Maar het mag en kan gewoon niet. Ze heeft het verdient hierna te gaan naar de eindstreep. Herstel, geen complicaties na de operatie en dan door met nog 22 weken chemo. En dan......de vlag uit. Wij zullen dan telkens in angst zitten of het weg zal blijven. Maar zie........nu word ik geleefd door angsten. En dat laat ik verdorie niet toe!

Vanmiddag is madam al met Hans naar de prothese maker geweest. Onze orthopeed houdt ook van actie net als wij en heeft ervoor gezorgd dat er dus al een mooie afdruk is gemaakt van haar voetje. Daarmee gaan ze een oefen prothese maken.

En om meteen maar voorwaarts te gaan heeft hij de operatie gepland. Op 17 oktober worden we verwacht in het ziekenhuis. Die dag zal alles worden voorbereid voor de dag erna. Ook gaan we die dag in het teken zetten van haar been. We gaan er afscheid van nemen en een aandenken maken om te houden.......snik....

Om 8 uur zullen we op vrijdag dan richting ok gaan en dat wordt een lange dag voor Hans en mij kan ik je vertellen....

Om die gedachte nog maar even weg te stoppen en nog even goed van elkaar te genieten gaan we 

morgen naar euro disney. Even naar het land van de roze straten en de mooie prinsessen. Ongetwijfeld zullen we daar heeeeel veel foto's maken en herinneringen hebben aan en met elkaar. En met been. Van ons hoor je dus even niks meer. 

Mocht je Yuna post willen sturen dan kan dat :-)

AMC 

Afdeling F8 Zuid

Tav Yuna van der Meer

Meibergdreef 9

1105 AZ Amsterdam

Naar huis sturen kan ook maar mocht je ons adres niet hebben, vraag het dan even in een sms aan mij of via facebook.

Tot snel en aub.....allemaal duimen op voor Yuna.

En Yuna.....meisje.............wat houden we toch gruwelijk veel van je. xxxx