Korte update

Soms weet ik niet meer hoe gedetailleerd ik wel of niet iets zal schrijven. Soms is het allemaal teveel. 

Nu even redelijk kort. Yuna haar stellage begon aardig te wennen. De kuur van Yuna heeft plaats gevonden en alles werd in gereedheid gesteld om huiswaarts te keren. Niet voor lang en niet zonder bagage maar dat maakte niet uit (ik zal de details aan medicatie, wondzorg, verzorging etc voor me houden). De volgende kuren stonden gepland en het leek erop alsof we het chemopad konden bewandelen zonder (al te veel) uit te wijken. Natuurlijk ging het anders. Natuurlijk zag de wond er 1 dag voor het naar huis gaan ineens onrustig uit. Ik kreeg er de kriebels van. De roodheid kwam en ging en zo begon het allemaal ook.

Er zijn geen afwachtende houdingen getoond wat op zich fijn is. Alle zekerheden die we moeten hebben worden genomen. Met haar been en ook met de chemo's. 

En dus kon Yuna afgelopen vrijdag wederom de ok in. Wederom een stap terug om hopelijk hierna stappen voorwaarts te maken. De eerste dag na de ok erg groggy. Geef haar eens ongelijk. Inmiddels zitten er 6 pennen in haar been met 800 gram aan gewicht (warvan 2 nwe pennen dichter in haar oude geinfecteerde gebied.......I won't say a word....) moet ze wederom opnieuw herstellen en verwerken maar tegelijk denken dat dit het beste voor haar is! Redelijk onmogelijk maar toch doet ze het.  Wat een wereldwijf is het toch!

Sinds ik zaterdagavond weg ben is het allemaal redelijk stabiel. Yuna lacht, eet, heeft geen koorts, is de beste in haar wondverzorging en knuffelt zich gek met papa. 

En ze leeft nog mee met ons ook....

Ik ben met Indy en Demi vertrokken. Een week tijd voor ons 3-en. Dit hadden wij ons al enige tijd voorgenomen. Dit moest en zou gebeuren. Het is bizar moeilijk niet met zijn 5-en te zijn, voelt totaal incompleet maar toch....dit moest en dit wilden wij. En zo gezegd....dus ook gedaan. Met enige vertraging op naar Dubai waar we bij een vriendinnetje van mij logeren. Het voelt fijn, rustig, relaxed en intens. Mijn vriendinnetje is lief, mijn meiden kunnen het prima vinden met haar jongens. 

Wij hebben dit verdiend. Yuna ook :-(

maar zij kon nu onmogelijk mee. Ik denk met elke stap die ik zet aan haar maar ben een intens gelukkig mens met de liefde die ik ook voel voor de meiden en het gevoel dat Yuna in goede handen en stabiel is helpt mee. Indy en Demi hebben dit dubbel en dwars verdiend. 

De volgende keer hopelijk als gezin weg....naar Singapore. Nu eerst op naar de laatste pak 'm beet 8(?) weken ziekenhuis. 

Wanneer en of Yuna naar huis komt tussen de kuren door is nog niet te zeggen. Het maakt ook niet meer zoveel uit. Alles voor Yuna haar gezondheid. Hierna hebben we nog 100 jaar als gezin samen. Nu proberen we voor ieder van ons het beste eruit te halen. 

Ik zeg maar weer: op naar het beste beter!