Fjieuw, waar waren we gebleven en waar staan we nu?
Yuna heeft afgelopen donderdag haar operatie ondergaan. De gipsen broek waar we eigenlijk een beetje vanuit gingen werd het dus niet (hoe kan het ook anders). Tijdens het uithalen van de plaat in Yuna haar been kon de orthopeed zien dat haar botten nog helemaal niet aan elkaar waren gegroeid en met die infectie had dit ook in de toekomst waarschijnlijk niet gebeurd. De plaat eruit halen was dus op alle vlakken een must om vooruit te kunnen met zowel chemo, lichamelijk herstel en beterschap. Een bittere pil was het alleen wel voor haar om wakker te worden met een mega externe fixateur ipv gips (gips is misschien voor elk kind wel iets "stoers") en dat niet alleen maar ze verging.....ze verging van de pijn in haar botten. Yuna zelf was heel erg duidelijk geweest voor de ok met haar wens géén catheter te willen en dus geen ruggeprik. Of we daar goed aan hebben gedaan is een 2e want de weg naar het onder controle hebben van pijn was hel voor mij om te zien en hebben van die pijn hel voor haar. Uiteindelijk na nog 2 maal een kleine narcose te hebben gekregen was de pijn onder controle. ....Met uiteindelijk toch een soort ruggeprik (blok dat haar zenuw in haar beentje blokkeerd) en een batterij aan pijnstilling en een morfinepomp ging het goed.
De dagen die volgde zijn heftig geweest vanwege eerst de minimale weerstand die er was, de koorts die volgde na de ok in die minimale weerstand en vervolgens krabbelde zij op qua bloedwaardes maar ook haar infectiewaardes ook dus heeft de orthopeed besloten Yuna haar been nogmaals open te maken en te reinigen (uiteraard onder narcose). Een brede en gerichte Antibiotica hangt natuurlijk aan het proces en zal nog even worden voortgezet.
En nu....staan we op het punt dat alles onder controle lijkt te zijn. De pijn, de infectie, de koorts, yuna....even rust. Als je het zo kan noemen dan want rust tijdens ziek zijn is er nooit.
Ik kan het niet uitleggen maar het was veel. Heel veel. Voor haar en ons allemaal. Dus deze "rust" heeft ze wel even nodig zodat we volgende week weer kunnen kuren.
Even wennen aan het hebben van een pin aan de buitenkant van je been, energie opbouwen want sinds 3 januari was ze al dubbel aan het vechten. Even geestelijk verwerken dat ze in 1 week 3x naar een operatiekamer moest.
Yuna blijft deze tijd in het AmC. Ik ben sinds gisteravond thuis bij Indy en Demi en Hans bij Yuna. Zaterdag wisselen we af en maandag gaan we op naar een chemo en dan wellicht een paar dagen thuis. Hoe de toekomst verder zal gaan....we zullen het zien. Stapje voor stapje de chemo's veilig door maar 1x is zeker.....op naar beter!!
Wat moet jullie meisje veel doorstaan. Nu hopelijk een periode van (relatieve) rust.
BeantwoordenVerwijderenOp naar beter!