Vandaag 15 april. Nog 15 dagen te gaan in het leven der chemo's. Op voorheen koninginnedag doen wij de deur van een kamer op afdeling F8 Zuid van het AMC dicht en keren wij daar niet meer terug.....Onze prinses gaat dan niet meer op naar beter maar een levendige toekomst in!
F8 Zuid. De plek wat de afgelopen 10 maanden meer het onderkomen of het huisje van Yuna is geweest dan het huis wat we huren. Gek om dat te beseffen maar het was er goed. Dat klinkt raar! Het is er eigenlijk vre-se-lijk natuurlijk want niemand maar dan ook niemand zit er voor zijn lol. Wat we hier zelf hebben meegemaakt en ook hebben moeten zien bij andere kinderen zal ons nooit maar dan ook nooit meer loslaten. Het besef moet misschien zelfs nog allemaal komen hoe heftig deze periode is geweest. En toch, op het moment dat je geen keuze hebt moet je berusten en blij zijn dat er een plek als deze bestaat. Een veilige haven waar we chemo Casper hebben ontmoet, een vriend is geworden en hand in hand met Yuna is gegaan om de kanker te vermorzelen. Wat heeft ons meiske moeten lijden onder de bijwerkingen van haar "vriend" chemo Casper. Maar zonder hem.........hadden we niet gekund. Dat ie ook zijn lelijke kanten heeft is een feit en ook dat zullen we misschien later pas beseffen. Toch focus ik mij liever op alle goede dingen en op wat chemo Casper samen met Yuna voor elkaar heeft gebokst.
In mijn gedachte spelen er een miljoen dingen meer die ik zou kunnen schrijven, zowel positief als negatief. Over de afgelopen periode, de intense pijn en het verdriet, de blijdschap van dat Yuna dit achter de rug heeft, de angsten of de zin in de toekomst. Over nog 4 mensen binnen dit gezin. Over angst wat geen meester mag worden en over gevoel wat we volgen. Over leuke dingen die we nu plannen of stomme dingen die we hebben meegemaakt. Over alles wat ik nog niet heb gedeeld en zeker de moeite waard is. Maar zoals ik voorheen er alles zo uitgooide op papier, zoveel moeite heb ik er nu mee. Niet alleen schrijvend trouwens. Ik neem al maanden nauwelijks tot geen telefoon meer op. Ik what's up wel. Ik vergeet letterlijk alles wat er om ons heen gebeurd. Kortom....ik ben in een redelijk gesloten fase beland. Niet grappig voor jullie want jeetje mina wat zijn jullie stuk voor stuk helden om ons zo bij te staan. Er is eigenlijk niemand die ons op welke manier dan ook verkeerd heeft behandeld aangesproken of heeft laten vallen. De steun van dichtbij en veraf, het respect naar ons om ons te laten waar nodig, post te sturen, ons bij te staan soms met woorden of een glimlach en soms met een schouder, een biertje of juist niets.....alles is goed geweest. Ongelooflijk! Of het nu vanuit Singapore, Londen, Hongarije, de Joseph school, Lisse of wat dan ook kwam......alles was goed! Voor ons is dat bijzonder veel waard.
Ik kom ook wel weer los. Ongetwijfeld. En dan schrijf ik het op. Maar voor het moment zijn er teveel emoties en angsten die door elkaar heen lopen. Die moet ik eerst loskoppelen. Ik hou van feiten en ware gebeurtenissen. Die zal ik delen zodra die er zijn.
Zo is de waarheid dat Yuna bijna klaar is. De waarheid dat we zullen leven met en in angst. Maar de waarheid is ook dat wij die angst de meester zullen zijn. Diep in mijn gevoel kan ik zeggen dat ik weet dat het goed komt. Goed gaat en goed blijft gaan. DAT KAN NIET ANDERS!
Feit is dat Yuna nu in aplasie zit. Down to zero. Alle afgelopen kuren waarbij haar weerstand naar nul ging kwam ze in het AMC terecht (of ze was er al) met koorts en gingen we aan de antibiotica. Ditmaal zijn we nog thuis :-)
Vandaag zijn we even in het ziekenhuis beland omdat een spontane bloedneus te spontaan bleef lopen. Een zak met trombocyten is via Yuna haar infuus toegediend en daarna zijn we naar huis gegaan.
De aankomende dagen zijn spannend. Ik hou haar nauwlettend in de gaten en als ik of zij het niet vertrouwd gaan we naar de afdeling. Donderdag zijn we er sowieso. Daarna update ik weer.
Tot dan!
